www.sztuka-architektury.pl       ustaw jako startową       dodaj do ulubionych      

 

szukaj w serwisie:


Aldo Rossi

 
Aldo Rossi

Aldo Rossi (1931-1997) urodził się w Mediolanie w rodzinie drobnego przemysłowca, właściciela fabryki rowerów. W 1959 roku ukończył Wydział Architektury na Politechnice w Mediolanie. Pomimo wczesnego zainteresowania filmem ostatecznie zdecydował się na wybór architektury. Fascynacja teatrem zaowocowała jednak kilkoma znaczącymi projektami o tej tematyce. Zaprojektował "Teatro del Mondo" na Biennale w Wenecji w 1979 roku czy Carlo Fenice Teatro w Genui, który jest w tej chwili Operą Narodową. Pod koniec lat 80-tych rozpoczął prawdziwą karierę międzynarodową - projektował biurowce w Londynie, galerie sztuki w Japonii, budynki wielorodzinne w Holandii. W Berlinie zwyciężył w 1989 roku w prestiżowym konkursie na projekt Niemieckiego Muzeum Historycznego.
Aldo Rossi otrzymał nagrodę jako autor, artysta, nauczyciel i architekt działający zarówno w rodzinnych Włoszech, jak i na skalę międzynarodową. Krytycy piszą o nim jako o malarzu - architekcie, porównując go z LeCorbusierem lub jako pecie, któremu przydarzyło się zostać architektem.
Kiedy Rossi został zaproszony do Harvardu na cykl wykładów im Waltera Gropiusa, szef wydziału architektonicznego, Jose Rafael Moneo powiedział; "Kiedy historycy szukać będą przyczyn zmiany tendencji destrukcyjnych występujących w naszych miastach, nazwisko Rossiego pojawi się na pierwszym miejscu, jako jednego z tych, którzy spowodowali, że pojawiła się mądrzejsza i nacechowana większym respektem postawa wobec środowiska urbanistycznego".

Jury
Architektura jest zawodem, w którym talent dojrzewa powoli. Jest to dyscyplina wymagająca wielu lat uważnej obserwacji, badania zasad, poznawania przestrzeni i doświadczania wielu nastrojów, aby okrzepnąć i dorosnąć.
Zakres umiejętności, które pozwalają architektowi nabrać pewnej ręki i uzyskiwać zamierzony efekt, nie dopuszcza chodzenia na skróty. Architekt, który chce pracować najlepiej, jak potrafi, musi terminować w zawodzie przez całe życie, czyli o wiele dłużej, niż to jest potrzebne do tego, żeby uzyskać uprawnienia. Musi znać ludzkie zachowania, rozumieć struktury i materiały, wiedzieć, jak kształtować formy i przestrzenie, aby służyły zamierzonym celom.
Te właśnie cechy jury znalazło u Alda Rossiego i przyznało mu nagrodę w 1990 roku. Znany od wielu lat jako teoretyk, filozof, artysta i nauczyciel, Rossi długo rozwijał swój kunszt architektoniczny i literacki. Szkice i rysunki tego mistrza-rysownika, przesiąkniętego tradycją włoskiej sztuki i architektury, zyskiwały mu międzynarodowe uznanie na długo przed realizacją szkicowanych budynków.
Jego książka "Architektura i miasto", opublikowana w 1966 roku, jest znaczącym tekstem dla studiów nad planowaniem i myśleniem urbanistycznym. Dzięki tej podstawie teoretycznej, jego projekty wtapiają się w tkankę miejską, a nie wdzierają w nią.
Każdy z projektów Rossiego, czy jest to biurowiec, hotel, cmentarz, czy pływający teatr, wyszukany dzbanek do kawy czy nawet zabawki, dociera do samej istoty funkcji.
Rossi wykształcił się na architekturze klasycznej bez kopiowania jej; echa przeszłości pobrzmiewają u niego w sposobie operowania formami o uniwersalnej, zadziwiającej jakości. Jego praca jest zarazem śmiała i zwyczajna, oryginalna, choć nie jest nowinką, na pozór odświeżająco prosta, ale niezwykle złożona w swej zawartości i znaczeniu. Aldo Rossi zrezygnował z bycia modnym i popularnym, aby stworzyć własną, niepowtarzalną architekturę.

Aldo Rossi
Chociaż nie jestem opętany przez architekturę, zawsze starałem się ją tworzyć w sposób uczciwy, tak jak wszyscy, którzy uczciwie wykonują swój zawód, jak murarze i robotnicy, którzy budowali katedry, fabryki, wielkie mosty, wielkie budowle naszych czasów. Poszukiwanie prawdy w moim zawodzie skończyło się miłością do architektury. To być może prosta, ale dziwna satysfakcja, gdy ktoś kocha własny zawód. Dlatego pozwólcie mi ją nazwać "Cara architettura" lub po angielsku "Dear architecture" lub, za państwa pozwoleniem, "Darling architecture".
Zawsze czułem, że moja architektura jest ponadczasowa. Mam nadzieję, że ta nagroda potwierdza tę myśl. Zawsze trzymałem się z dala od plotek, które wytwarzają grupy, szkoły, miesięczniki, gazety, architekci i tak dalej. Ale przede wszystkim zawsze odrzucałem style i mody. Nigdy nie wierzyłem, że jakikolwiek zawód może być oderwany od kultury. Dlatego w młodości miałem szansę studiować relacje między teorią sztuki a architekturą i byłem szczęśliwy mogąc póĄniej dostrzec znaczenie tych studiów.
Dzisiaj jednak wolę projektować i budować. Fascynuje mnie możliwość budowania w różnych miejscach. Dzieje się tak, jakby kultura nowych krajów współtworzyła moją architekturę i stapiała się w całość, jedność, która pozwala ponownie złożyć zagubione fragmenty. Pracuję w wielu miejscach na świecie - we Włoszech, Niemczech, Anglii, Ameryce i Japonii. To znak nowej architektury, która szlifuje styl i osobisty charakter uniwersalnej architektury.
Chciałbym powiedzieć o wzajemnym wpływaniu na siebie różnych kultur. Żyjemy w czasie podobnym do okresu palladiańskiego, kiedy architektura tego kraju, oddziaływała na Rosję, Anglię i Amerykę. Każdy budynek jest taki sam, ale jednocześnie jest bardzo różny. Dlatego wierzę w wielką obywatelską architekturę, zdolną przekształcić nasze miasta i uczynić nasze życie swobodniejszym, bardziej wyrazistym i pięknym.

Niektóre realizacje
1960
Willa w Ronchi
Versilia, Włochy

1961
Osiedle robotnicze
Calepio, Włochy

1962
Muzeum Historii Współczesnej
Mediolan, Włochy

1966
Domy mieszkalne San Rocco
Monza, Włochy

1968
Ratusz
Scandicci, Włochy
Szkoła w San Sabba
Triest, Włochy

1971
Cmentarz w San Cataldo
Modena, Włochy

1974
Most
Bellinzona, Szwajcaria
Domy jednorodzinne
Robbiate, Włochy
Regionalne Centrum Administracji
Triest, Włochy

1975
El Corral del Conde
Sewilla, Hiszpania
Domy nad Verbidingskanal
Berlin, Niemcy

1977
Dom wielorodzinny
Mozzo, Włochy
Roma Interrotta
Rzym, Włochy

1979
Landesbibliothek
Karlsruhe, Niemcy

1981
Kompleks mieszkalny Sudliche Friedrichstadt, Berlin, Niemcy
Kaplica cmentarna
Brianza, Włochy

1982
Centro Direzionale
Perugia, Włochy

1984
Office Tower
Buenos Aires, Argentyna
Casa Aurora, nowa siedziba GFT
Turyn, Włochy

1985
Apartamentowiec przy via Zoagli
Mediolan, Włochy
Restauracja Campo di Marte alla Giudecca
Wenecja, Włochy
Centro Torri
Parma, Włochy

1986
Nowy projekt placu Uskudar
Istambuł, Turcja

1987
Il Palazzo - hotel i restauracja
Fukuoka, Japonia
Toronto Lighthouse Theatre
Toronto, Kanada
Łuk triumfalny dla miasta Galveston
Galveston, Teksas, USA
Marburg Museum
Marburg, Niemcy

1988
Palazzo dello Sport
Mediolan, Włochy
Pomnik na Piazzetta Manzoni
Mediolan, Włochy
Latarnia morska
Rotterdam, HolandiaMuzeum Sztuki Współczesnej
Clermont Ferrand, Francja

1989
Nowy teatr na Fontivegge Piazza
Perugia, Włochy
Galeria Sztuki
Fukuoka, Japonia
Restauracja i piwiarnia
Sapporo, Japonia
Hotel Duca Di Milano
Mediolan, Włochy

1990
Biurowiec GFT
Turyn, Włochy
Kościół San Carlo Alla Barona
Mediolan, Włochy
Muzeum Maastricht
Maastricht, Holandia
Zdjęcia realizacji od góry:

Centro Torri Commercial Center
Parma, Włochy

New Town Hall for Borgorico
Borgorico, Włochy

Pocono Pines House
Mt. Pocono, Pennsylvania, USA









Komentarze:
Dodaj komentarz do artykułu »

 



Frei Otto - Nagroda Pritzkera 2015. Frei Otto, architekt i konstruktor zmarł 9 marca...
Nagroda Pritzkera 2014 - Shigeru Ban, architekt wrażliwy. Fot. Shigeru Ban, fot. Shigeru Ban Architects Jury...
Nagroda Pritzkera 2013 dla Toyo Ito. 71-letni Japończyk, odznaczony 17 marca 2013 najbardziej prestiżową...
Pritzker 2012 jedzie do Chin. Za architekturę bezkompromisową, odpowiedzialną i wyrastającą ze specyficznej...
Wrażliwy i asertywny - Pritzker 2011. Z jednej strony Souto de Moura odrzuca uległość...
SANAA - Pritzker 2010. Razem pracują od ponad 15 lat, konsekwentnie trzymając...
Jørn Utzon. Być jak Jørn Utzon Tegorocznym laureatem nagrody Pritzkera...
Glenn Murcutt. Mistrz zwyczajności Glenn Murcutt jest pierwszym australijskim architektem,...
J. Herzog, P. de Meuron. "Budynek to budynek. Nie może być czytany jak...
Rem Koolhaas. Rem Koolhaas urodził się w 1946 roku. Zgodnie...
Sir Norman Foster. Norman Foster urodził się na przedmieściach Manchesteru w...
Renzo Piano. Jury doceniło humanistyczny charakter jego twórczości, która mistrzostwo...
Sverre Fehn. Sverre Fehn uważany jest za jednego z najwybitniejszych,...
Rafael Moneo. Rafael Moneo urodził się w Tudeli w Hiszpanii...
Tadao Ando. Tadao Ando urodził się w 1941 roku w...
Christian de Portzamparc. Christian de Portzamparc urodził się w 1944 roku...
Fumihiko Maki. Fumihiko Maki urodził się 6 września 1928 roku...
Alvaro Siza. Alvaro Joaqueim de Meio Siza Vieria urodził się...
Robert Venturi. Robert Venturi Robert Venturi urodził się w 1925 roku....
Aldo Rossi. Aldo Rossi Aldo Rossi (1931-1997) urodził się w Mediolanie...
Frank Gehry. Frank Gehry Frank Owen Gehry urodził się w Toronto...
Oscar Niemeyer. Oscar Niemeyer Oscar Niemeyer urodził się w 1907 roku...
Gordon Bunshaft. Gordon Bunshaft (1909-1990) jest identyfikowany z erą drapaczy...
Kenzo Tange. Kenzo Tange Kenzo Tange urodził się w 1913 roku...
Gottfried Boehm. Gottfried Böhm Gottfried Böhm urodził się w Offenbach...
Hans Hollein. Hans Hollein Hans Hollein urodził się w Wiedniu w...
Richard Meier. Richard Meier Richard Meier urodził się w 1934 roku....
Ieoh Ming Pei. Ieoh Ming Pei Ieoh Ming Pei urodził się w...
Kevin Roche. Kevin Roche Kevin Roche urodził się Dublinie w 1922...
James Stirling. James Stirling (1926-1994) urodził się w Glasgow. Dyplom...





R E K L A M A





Region:
  Status zawodowy:
  Adres e-mail:
 

R E K L A M A


Przestrzeń złapana w sieci | Wizytówki firm | Redakcja | Reklama | Film | Konkursy SZA | Webinaria architektoniczne | Polityka cookies | Polityka prwatności | Kontakt